Een stempel verklaart niet alles

Kinderen krijgen tegenwoordig snel een stempel. Druk? ADHD. Teruggetrokken? Misschien autisme. Angstig, boos, gevoelig: er is altijd wel een label.

Een diagnose kan helpen. Ze kan duidelijkheid geven en de juiste ondersteuning openen. Maar een label zegt wat je ziet, niet waarom het er is. En heel vaak zie ik dat een kind niet zozeer zelf een probleem heeft, maar iets draagt.

Je kind resoneert mee

Een kind leeft de eerste jaren als het ware in het zenuwstelsel van zijn mama. Het lag negen maanden in haar buik. Het hoorde haar hart, voelde haar stress, haar rust, haar angst. Ook na de geboorte stemt een kind zich voortdurend af op zijn mama.

Kinderen gaan niet af op wat je zegt. Ook niet op: "het gaat goed, hoor". Ze voelen wat je lichaam uitstraalt. Staat jouw zenuwstelsel al jaren op scherp, dan resoneert dat van je kind automatisch mee.

Zo kan een kind de klachten dragen die eigenlijk via de mama binnenkomen. Jouw onrust wordt zijn drukte. Jouw ingeslikte verdriet wordt zijn buikpijn. Jouw "ik moet sterk zijn" wordt zijn "ik mag niet huilen". Daarover schreef ik ook in Het stopt bij mij: waarom jouw heling ook je kinderen raakt.

Dit gaat niet over schuld

Ik wil dit heel duidelijk zeggen: het ligt niet aan de mama. Het is niet haar fout. Ze draagt vaak zelf een last die ze nooit gekozen heeft: van haar eigen kindertijd, van haar moeder, van een bevalling die anders liep dan gehoopt, van jaren overleven.

Ze is de drager van die ballast. En haar kind resoneert mee, zoals een snaar meetrilt als de snaar ernaast wordt aangeslagen.

Weet je wat mama's meestal zeggen als ik vertel dat we bij hen beginnen? "Ik dacht het al." Ze voelen het eigenlijk wel. Diep vanbinnen weten ze dat het bij hen ligt. Maar ze willen eerst hun kind helpen, omdat hun kind op nummer één staat.

En dat is precies het misverstand. Je zet je kind niet op één door jezelf weg te cijferen. Je zet je kind op één door aan jezelf te werken.

Wat ik zelf zag bij mijn kind

Ik weet hoe dit voelt, want ik heb het zelf meegemaakt. Toen ik in mijn eigen burn-out zat en aan mezelf begon te werken, zag ik iets wat ik niet had verwacht.

Hoe beter ik me begon te voelen, hoe meer mijn kind openbloeide. Ik had niets rechtstreeks aan mijn kind gedaan. Ik had aan mezelf gewerkt. En mijn kind veranderde mee.

Dat was voor mij het bewijs dat je kinderen niet helpt door alles voor hen te dragen. Je helpt hen door zelf lichter te worden. Wat jij heelt, hoeven zij niet meer te dragen.

Hoe ik werk met mama en kind

In het onderbewustzijn test ik via spiertesten bij wie we moeten beginnen. Meestal is dat bij de mama. Daarna mag ik vaak ook rechtstreeks op het kind werken.

Het kind hoeft niets te doen. De mama tapt op haar eigen lichaam en neemt de delen van haar kind mee. Het kind hoeft zelfs niet aanwezig te zijn. Het mag spelen, slapen of op school zitten.

Ik probeer zoveel mogelijk in één afspraak van 90 minuten aan te pakken. Soms gaat een mama naar huis met vier sessies: twee voor zichzelf en twee voor haar kind. Die doet ze thuis, op haar eigen tempo.

Wat ik dan vaak zie bij het kind: een zenuwstelsel dat waakzaam blijft, ingeslikte gevoelens, een grens die niet gehoord werd, een moeilijke start, of iets wat het overnam van mama. En bij de mama vind ik vaak dezelfde thema's terug. Zo werken we op beide plekken tegelijk.

Jezelf op één zetten

Merk je dat je kind onrustig, angstig of overprikkeld is, en dat niets echt helpt? Stel jezelf dan eens deze vraag: hoe gaat het eigenlijk met mij?

Niet om jezelf iets te verwijten. Maar omdat jouw rust de grootste bron van rust is voor je kind. Een kind dat een mama voelt die tot rust komt, krijgt zelf toestemming om tot rust te komen.

Laat klachten bij je kind altijd ook nakijken door de huisarts of kinderarts. En kijk daarnaast ook naar jezelf. Lees ook Niet kunnen ontspannen: waarom je altijd aan staat als je merkt dat jij zelf altijd aan staat.

Je kind op één zetten begint bij jou. Niet omdat jij het probleem bent, maar omdat jij de sleutel bent.

Herken je jezelf?

Herken je je kind, of jezelf, in dit verhaal? Dan kijken we samen waar we best beginnen: bij jou, bij je kind, of bij allebei.

Veelgestelde vragen