Waarom ben ik zo hard geworden?
Je schiet snel uit je krammen. Je bent kortaf, ongeduldig, streng. En eigenlijk wil je dat helemaal niet. Je wil gewoon zacht zijn. Gelukkig zijn. Het ligt niet aan wie je bent. Het is een harnas.
Je merkt het aan kleine dingen. Een vraag van je partner die je irriteert. Een collega die iets niet goed doet en jij die meteen scherp reageert. Kinderen die lawaai maken en jij die ontploft. Achteraf schaam je je. Zo wil je niet zijn.
En als je eerlijk bent, zit er onder die woede nog iets anders. Een zwaarte. Een teneergeslagen gevoel. Alsof je al heel lang moet vechten, en je eigenlijk gewoon moe bent.
Hardheid is geen karakter. Het is een harnas dat je ooit nodig had om veilig te zijn.
Een harnas voor een zacht deel
Wat ik keer op keer zie: vrouwen die hard zijn geworden, waren ooit heel zacht. Gevoelig. Open. Maar die zachtheid werd niet beschermd.
Dan doet je systeem iets slims. Het trekt een harnas aan. Hard zijn, scherp zijn, snel boos worden: het houdt mensen op afstand. Het zorgt dat niemand je nog zo kan raken als vroeger.
Dat harnas heeft je geholpen. Het heeft je doen overleven. Maar het weegt. Het kost je energie, je zachtheid en je plezier. En vaak zit het ook in je lijf: in een gespannen nek, een kaak die je opeen klemt, een rug die alles draagt.
Waar het harnas begint
Als ik via spiertesten in het onderbewustzijn ga kijken, kom ik bij hardheid vaak dezelfde wortels tegen:
Je hardheid is dus geen fout in jou. Het is wat je lichaam deed om je te beschermen.
Een hoofd dat blijft malen
Bij hardheid hoort bijna altijd een hoofd dat overuren draait. Piekeren. Alles willen weten. Scenario's afspelen van wat er mis kan gaan. En een innerlijke stem die streng is, soms nog strenger voor jezelf dan voor anderen.
Daar komt vaak een gevoel bij dat alles dringend is. Je systeem raakt gewend aan crisis en spanning. Rust en regelmaat voelen dan bijna vreemd. En dus blijft je harnas aan, ook als er niets aan de hand is.
Herken je dat je ook niet kan ontspannen, zelfs als je rust neemt? Dan lees je best ook waarom je altijd aan staat.
"Onder je woede zit vaak verdriet. En onder het verdriet zit een meisje dat nooit veilig genoeg was om zacht te zijn."
Waarom je het niet zomaar loslaat
Je kan jezelf honderd keer voornemen om zachter te zijn. En dan sta je toch weer te ontploffen. Dat is niet omdat je het niet genoeg wil.
Een deel van jou houdt het harnas aan, omdat het denkt dat het nog nodig is. Zolang je onderbewustzijn gelooft dat zacht zijn gevaarlijk is, wint je bescherming het altijd van je goede voornemens.
Je bent niet je woede
Onder je woede zit vaak verdriet. En onder het verdriet zit een meisje dat nooit veilig genoeg was om zacht te zijn.
Zachtheid mag weer veilig zijn
Daarom praten we niet urenlang over waarom je boos bent. We werken in het onderbewustzijn via spiertesten. Zo zien we wat jouw harnas nog vasthoudt: een oude wond, een overtuiging, een patroon dat zich voedt met spanning. En daar maken we het los. Laag voor laag.
Wat ik dan zie: het harnas hoeft niet afgerukt te worden. Het mag zakken, vanzelf, als je lichaam voelt dat het niet meer nodig is. En dan komt er ruimte. Voor zachtheid. Voor rust. Voor gewoon gelukkig zijn.
Zachtheid is geen zwakte. Het is wat er overblijft als je je niet meer hoeft te verdedigen.
Herken je jezelf?
Voel je dat dit over jou gaat, en merk je dat je er met wilskracht alleen niet uit raakt? Dan is mijn gratis masterclass burn-out een goede eerste stap.
Lees ook
Ontdek wat er onder jouw harnas zit
In de masterclass leg ik je uit hoe ik naar burn-out kijk, welke patronen ik onderzoek en waarom het niet gaat over beter leren omgaan met je woede, maar over de wortel loslaten.
Zo kan je zelf voelen of deze manier van werken bij jou past.
Vraag de masterclass aanVoel je na het lezen al dat je verder wil? Dan kan je ook meteen een gratis kennismakingsgesprek inplannen in mijn online agenda.
Veelgestelde vragen
Waarom ben ik zo snel boos?
Snel boos zijn is vaak een teken dat je zenuwstelsel al lang op scherp staat. Woede beschermt je: het houdt mensen op afstand en zorgt dat je niet geraakt wordt. Vaak zit er onder die woede verdriet of oude pijn.
Kan ik weer zachter worden?
Ja. Zachtheid komt terug als je lichaam voelt dat het niet meer nodig is om je te verdedigen. Dat lukt niet met wilskracht, maar wel door de oude wonden en overtuigingen los te laten die het harnas vasthouden.
Heeft hardheid iets te maken met burn-out?
Vaak wel. Hard zijn kost veel energie. Wie jarenlang in verdedigingsstand staat, put haar zenuwstelsel uit. Prikkelbaarheid en kort lontje zijn bovendien vaak vroege signalen van een burn-out.