Het stopt bij mij: waarom jouw heling ook je kinderen raakt
Je ziet je eigen angst terug in de ogen van je kind. Je weet hoeveel pijn het doet. En je wil maar één ding: dat het bij jou stopt. Dat kan. Maar het begint niet bij je kind. Het begint bij jou.
Je kind ligt 's avonds te piekeren. Het durft niet mee op kamp. Het klaagt over buikpijn voor elke toets. En ergens diep vanbinnen weet je het: dit ken ik. Dit is van mij.
Misschien schrik je ervan. Misschien voel je je schuldig. Misschien ben je vooral bang. Want jij weet als geen ander hoeveel pijn het brengt. En dat wil je niet voor je kind.
Kinderen leren niet van wat je zegt. Ze leren van wat jouw zenuwstelsel doet.
Toen mijn hele gezin mee ziek was
Mijn drie kinderen waren een schim van zichzelf.
Toen ik in mijn burn-out zat, dacht ik dat ik vooral mezelf kwijt was. Maar het was niet alleen ik. Mijn drie kinderen voelden zich alle drie niet goed in hun vel.
De ene had hoofdpijn. De andere zat vol verdriet en woede. De jongste had buikpijn en was moedeloos.
Het hele gezin leed mee aan mijn ziek zijn. Ik had het niet zo bedoeld. Ik deed mijn uiterste best om het niet te laten zien. Maar zij voelden het toch.
En hoe meer ik erdoor kwam, hoe meer het hele gezin opleefde.
Kinderen zijn een spons
Kinderen kunnen hun zenuwstelsel nog niet zelf tot rust brengen. Dat leren ze via jou. Ze lezen jouw stem, je gezicht, je adem, de spanning in je lijf. Lang voor ze begrijpen wat woorden betekenen.
Sta jij constant aan, dan leert hun systeem: de wereld is niet veilig, blijf alert. Ben jij bang voor tekort, dan voelen zij dat er nooit genoeg is. Zeg jij "het gaat wel", terwijl je lijf iets anders vertelt, dan geloven zij je lijf. Niet je woorden.
Je kan nog zo hard glimlachen. Je kind voelt wat eronder zit.
"Je kan nog zo hard glimlachen. Je kind voelt wat eronder zit."
Wat niet van jou is, maar wel doorgaat
Bij mijn tweede zoon merk ik vaak dat hij mijn angsten mee draagt. En als ik verder kijk, zie ik dat het niet eens bij mij begonnen is. Het is iets wat meekomt van de generaties vóór ons. Een bepaalde angst voor tekort.
In mijn praktijk zie ik het zo vaak. Een oma die ooit echt tekort kende en nooit iets durfde weg te gooien. Een mama die altijd sterk moest zijn en nooit klaagde. Een dochter die zich schuldig voelt als ze rust neemt. Niemand heeft het ooit uitgesproken. Maar het ging gewoon door. Van lijf naar lijf.
Wat je niet heelt, geef je door
Niet omdat je een slechte mama bent. Maar omdat je kind leert van wat jij voorleeft. Ook van wat je zelf nooit hebt kunnen loslaten.
Wat ik vaak vind bij kinderen
Mama's komen vaak bij mij met klachten van hun kind die ze willen oplossen. Als ik via spiertesten in het onderbewustzijn van het kind kijk, kom ik telkens deze dingen tegen:
Wat ik bij kinderen uittest
- Spanning om te presteren op school
- Het gevoel er niet bij te horen, of anders te zijn
- Hooggevoeligheid
- Loyaliteit aan de ouders
- Overgenomen angsten
- Voorouderlijke belasting
- Nachtmerries
Die loyaliteit verrast mama's vaak het meest. Als mama zich niet goed voelt, wil een kind dat niet overstijgen. Het houdt zichzelf klein. Uit liefde. Het mag zich niet beter voelen dan jij.
Waarom ik eerst bij de mama start
Daarom start ik vaak eerst bij de mama. Of ik neem de mama via de sessie van haar kind mee in haar eigen heling.
Want als mama aan zichzelf werkt, leeft het kind ook op. Ik heb het in mijn eigen gezin gezien. En ik zie het keer op keer in mijn praktijk.
Het is geen extra taak op je to-do. Het is net het omgekeerde: je hoeft niet alles voor je kind op te lossen. Als jij rustiger wordt vanbinnen, krijgt je kind de ruimte om dat ook te worden.
"Als mama aan zichzelf werkt, leeft het kind ook op."
"Ik heb mijn kind al beschadigd"
Dat hoor ik vaak. Met tranen in de ogen. En ik snap het. Maar ik zie het anders.
Jullie zijn een match made in heaven.
Een kind komt hier als ziel al met een eigen rugzakje. Anders zou het hier niet zijn op aarde. Het heeft jou als mama uitgekozen. Om net die dingen te helen. En daar kan jij het bij helpen.
Jullie zijn een match made in heaven. In de liefde voor elkaar, en in de trauma's die jullie samen mogen helen.
En wil je weten wat niemand durft te zeggen? We doen allemaal maar iets. Geen enkele mama weet het precies. Ook ik niet. We mogen oefenen, proberen, vallen en weer opstaan.
Het stopt niet bij jou omdat je perfect bent. Het stopt bij jou omdat je durft te kijken.
Het mag stoppen bij jou
Stel je voor dat je kind later niet hoeft te vechten tegen wat jij al hebt losgelaten. Dat je samen aan tafel zit, en de spanning is weg. Niet omdat je alles goed hebt gedaan. Maar omdat je bent gaan helen.
Lees ook
Begin bij jezelf
In de masterclass leg ik je uit hoe ik naar burn-out kijk, welke patronen ik onderzoek en waarom het niet gaat over beter leren omgaan met stress, maar over de wortel loslaten.
Zo kan je zelf voelen of deze manier van werken bij jou past.
Vraag de masterclass aanVoel je na het lezen al dat je verder wil? Dan kan je ook meteen een gratis kennismakingsgesprek inplannen in mijn online agenda.
Veelgestelde vragen
Kunnen kinderen angst overnemen van hun ouders?
Ja. Kinderen leren hun zenuwstelsel reguleren via hun ouders. Ze voelen spanning, angst en onrust aan, ook als die niet uitgesproken worden. Soms gaat zo'n angst al generaties mee.
Moet ik eerst aan mezelf werken of aan mijn kind?
Vaak start ik bij de mama, of neem ik de mama mee via de sessie van haar kind. Als mama aan zichzelf werkt, krijgt het kind ruimte om ook op te leven.
Mijn kind heeft hoofdpijn of buikpijn. Kan jij helpen?
Laat lichamelijke klachten bij je kind altijd eerst nakijken door je huisarts of kinderarts. Mijn begeleiding komt daarnaast: ik ga na welke spanning of overgenomen belasting in het onderbewustzijn meespeelt.
