Burn-out of perimenopauze? Waarom het juiste label je niet geneest
PMS, PMDD, burn-out, bijnieruitputting, perimenopauze of depressie? Ik heb het me jarenlang afgevraagd. Een passend antwoord heb ik nooit gekregen. En achteraf gezien had ik dat ook helemaal niet nodig.
Je bent rond de veertig. Je slaapt slecht, je lontje is korter dan ooit en je herkent jezelf niet meer in de spiegel. Je leest over perimenopauze, je hoort erover in podcasts, je ziet het overal in de media.
Vroeger sprak niemand erover. Nu lijkt het wel of iedere vrouw het heeft. En je vraagt je af: is dit het bij mij ook? Of is het stress? Burn-out? Je hormonen?
Het kind moet een naam krijgen. Maar een naam is nog geen oplossing.
De vraag die ik me jarenlang stelde
"Wat heb ik nu eigenlijk?"
In mijn burn-out stelde ik me die vraag keer op keer. Was het PMS? PMDD? Burn-out? Bijnieruitputting? Perimenopauze? Depressie?
Ik voelde mijn glow verdwijnen. Ik vond mezelf oud, was bang voor ouder worden. Gedachten die ik vóór mijn burn-out nooit had gehad. Elke maand ging ik van high naar low, en de lows werden zwaarder. Ik zei het ooit letterlijk tegen mijn man: ik ben de slaaf van mijn hormonen.
Een passend antwoord heb ik nooit gekregen. En nu besef ik: dat was ook helemaal niet nodig om te genezen en mezelf terug te vinden.
Die gedachten waren geen waarheden. Het waren symptomen.
Waarom een label je niet geneest
Uiteindelijk komen al die diagnoses voor mij neer op één ding: opgestapelde blokkades die je zenuwstelsel hebben overbelast. Stress die ergens een aanslag op je systeem heeft gepleegd.
We labelen graag. Het kind moet een naam krijgen. Maar is er daarmee ook een oplossing?
In podcasts praten mensen soms urenlang over een diagnose. Duizenden vrouwen herkennen zich erin. Die podcasts worden een succes door de herkenning. Niet door de oplossing die wordt aangereikt. Want die is er vaak niet.
Ik merk het ook in fora. Als iemand schrijft wat ze doormaakt, en een ander antwoordt "ik begrijp je, ik heb dat ook", dan stromen de reacties binnen. Als ik schrijf dat ik mijn klachten heb geheeld door naar de wortels te gaan en daar ter plekke te helen, blijft het stil.
Wat maakt het zo moeilijk om te geloven dat genezen niet draait om het benoemen van wat er mis is?
"Herkenning voelt goed. Maar herkenning is nog geen heling."
Wanneer golven stormen worden
Je cyclus kent elke maand vier fases, die ik graag vergelijk met de seizoenen:
Als je cyclus in balans is, voel je elke maand een natuurlijke eb en vloed. Maar een ontregeld zenuwstelsel kan die schommelingen niet meer opvangen. Dan worden de golven stormen. De herfst wordt PMS. De winter wordt PMDD. En elke maand verlies je opnieuw het gevoel dat je weet wie je bent.
Het is niet normaal
Er zijn vandaag zoveel vrouwen met hormonale klachten, dat het genormaliseerd is geworden. "Dat hoort er nu eenmaal bij als vrouw." Ik zeg het met volle overtuiging: hevige PMS is niet normaal. PMDD is niet normaal. Een overgang die je hele leven ontwricht, is misschien onvermijdelijk, maar hoeft niet zo zwaar te zijn als velen het ervaren.
De vrouw die ik telkens zie
Wat ik in mijn praktijk tegenkom, is zelden een hormoonprobleem op zich. Wat ik zie, is een vrouw die is gaan overleven.
Het meisje dat ze was
Rebels.
Vol passie.
Levensvreugde.
Nieuwsgierig.
De vrouw die ze werd
Serieus.
Verantwoordelijk.
Zorgend voor iedereen.
Zichzelf kwijt.
Ze zorgt voor haar man, haar kinderen, soms ook haar ouders. Ze vindt dat ze er perfect moet uitzien, moet presteren, het huishouden op orde moet hebben én een carrière moet uitbouwen. Ze is een pleaser geworden: van haar gezin, van haar baas, van iedereen.
Ze houdt alle ballen in de lucht. Ze doet het. Maar echt genieten hoort er niet meer bij.
Ze doet sociaal, maar eigenlijk is ze het niet. In het weekend verlangt ze naar rust, een theetje in de zetel, niet naar de voetbalmatch van haar man. Ze verlangt naar diepgang, maar die vindt ze niet bij haar vriendinnen. Ze wil groeien, maar niemand lijkt mee te groeien.
Ze voelt zich leeg en eenzaam. Ze vindt haar plek niet.
Dát interesseert mij. Niet welk label er op haar hoofd kleeft. Wel hoe ze weer plezier vindt in het leven.
Ik kijk niet naar de diagnose
In mijn werk vertrek ik nooit van een diagnose. Ik kijk naar wat er gevoeld wordt. Wat merk je elke maand op? Hoe verloopt je cyclus? Wanneer ben je jezelf, en wanneer niet?
Want twee kinderen met dezelfde diagnose ADHD kunnen totaal andere kenmerken hebben. Wat zegt dat dan over die diagnose? En is iets opgelost doordat het een naam heeft?
Via spiertesten ga ik in je onderbewustzijn na welke stress en welke blokkades je systeem overbelasten. Daar werken we aan. Laag voor laag. Tot op de wortel.
Een gelukkige vrouw, gelukkige hormonen
Als het zenuwstelsel herstelt, veranderen ook de hormonale ervaringen. Niet omdat je hormonen magisch worden gecorrigeerd. Wel omdat het systeem dat ze ervaart, de schommelingen weer kan opvangen zonder te crashen.
De glow komt terug
Dat heb ik zelf mogen ervaren. En ik zie het keer op keer bij de vrouwen in mijn praktijk.
De cyclus wordt zachter. De overgangen worden draaglijker. Het rebelse meisje komt weer piepen.
Niet omdat er iets van buitenaf wordt toegevoegd, maar omdat er van binnenuit iets is hersteld.
Je hoeft niet eerst het juiste label te vinden
Of het nu burn-out heet, perimenopauze, PMDD of iets anders: je hoeft niet te wachten tot iemand je de juiste naam geeft. Je mag vandaag beginnen met terugvinden wie je was.
Lees ook
Van overleven naar weer jezelf zijn
In de masterclass leg ik je uit hoe ik naar burn-out kijk, welke patronen ik onderzoek en waarom het niet gaat over beter leren omgaan met stress, maar over de wortel loslaten.
Zo kan je zelf voelen of deze manier van werken bij jou past.
Vraag de masterclass aanVoel je na het lezen al dat je verder wil? Dan kan je ook meteen een gratis kennismakingsgesprek inplannen in mijn online agenda.
Veelgestelde vragen
Hoe weet ik of het burn-out of perimenopauze is?
De klachten lijken sterk op elkaar: slecht slapen, prikkelbaarheid, vermoeidheid, hartkloppingen, piekeren. Vaak spelen ze allebei mee en versterken ze elkaar. Laat je klachten nakijken door je huisarts of gynaecoloog. In mijn begeleiding maakt het label niet uit: ik werk aan wat je systeem overbelast.
Moet ik eerst een diagnose hebben voor ik bij jou kan starten?
Nee. Ik vertrek van wat jij voelt en ervaart, niet van een label. Via spiertesten gaan we na waar je systeem op dit moment het meest belast is.
Kan dit samen met hormoontherapie of medicatie?
Ja. Mijn begeleiding is complementair. Beslissingen over hormonen of medicatie neem je altijd samen met je arts.