Annemarie Postma

Annemarie is een schrijfster die als 11 jarige door gordelroos verlamd geraakte aan de beide benen. Ze zit sindsdien in een rolstoel. In haar boek beschrijft ze hoe belangrijk het is om van jezelf te houden en dit voor heel veel aspecten in het leven. Onder andere omdat dit rechtstreeks de relatie met partner, familie of vrienden spiegelt. Alles wat je namelijk tegen komt in het leven, heb je zelf bewust of onbewust aangetrokken. Het boek leert ons waarom we aan onze zelfliefde moeten werken. Het belang daarvan om een goede relatie te hebben, heb ik kort hieronder eens beschreven. Het komt uit haar boek en zal je wellicht nieuwsgierig maken naar het ganse boek. Onderaan kan je het rechtstreeks aankopen via bol.com. Ze heeft nog andere boeken ook geschreven dus daarvoor kan je eens verder zoeken op bol.com

Van jezelf houden is zo belangrijk wil je goede relaties

ik hou van mijEr is geen doeltreffende manier om onszelf te leren kennen en te helen dan onze relaties met anderen. Alle relaties die we hebben zijn belangrijk, want pas in onze relatie met anderen worden de onopgeloste problemen in onze psyche geprikkeld en daardoor zichtbaar. Onze problemen in relaties met anderen zijn daarom niet de oorzaak van ons ongelukkig zijn, maar laten haarscherp zien hoe we over onzelf denken en wat we voor onszelf wensen. Ze wijzen ons op onze dieper liggende innerlijke conflicten en op onze mate van afgescheidenheid. Alles in ons leven, dus ook onze relaties, geeft ons idee over wat we waard zijn weer. Als je jezelf steeds tekort doet door te denken dat alles wat er mis gaat jouw schuld is, of als je je een slachtoffer voelt van anderen of van omstandigheden, zul je altijd relaties blijven creeeren die deze overtuiging bevestigen.

Verantwoordelijkheid

Toch willen we dit meestal niet voor waar hebben, en vinden we het doodeng om zelf verantwoordelijkheid voor deze situatie te nemen. We hebben een ontzettende angst om naar onszelf te kijken en vermijden daarom echt contact met anderen. Door echt diepgaand contact met anderen uit de weg te gaan proberen we de illusie in stand te houden dat niet wijzelf maar anderen de oorzaak van onze problemen zijn. Vaak beschuldigen of veroordelen we anderen, omdat we de pijn en de last van onze problemen inderdaad het duidelijkst voelen in de aanwezigheid van anderen, en niet wanneer we alleen zijn of als we het bij oppervlakkige, vluchtige contacten houden. In echt intien contact met anderen is het vaak moeilijk om voor onszelf vol te blijven houden dat we een probleemloos karakter hebben en volledig in balans zijn. Dat is geen prettig gevoel, en daarom schermen we onszelf af en vinden we intieme relaties vaak benauwend, te gecompliceerd en te moeilijk om vol te houden.

De patronen in onze relaties weerspiegelen onze innerlijke patronen.

Velen van ons dragen bijvoorbeeld een afhankelijkheidspatroon met zich mee vanuit hun jeugd en opvoeding. Veel mensen met een probleemjeugd hebben de diepgewortelde gedacht dat ze niet goed genoeg zijn en dat er iets aan hen mankeert, waardoor ze, onbewust, vaak hun hele leven altijd en overal zoeken naar de liefde en waardering die ze in hun jeugd niet hebben gekend. Ze maken de overtuigingen vanuit hun jeugd steeds weer tot realiteit, meestal zonder dat ze dit zelf beseffen.

Een praktijkvoorbeeld

Iemand vertelde me eens dat ze niet begreep waarom ze steeds weer in relaties belandde met mannen die haar niet behandelden zoals ze behandeld wilde worden ; die maar deden waar ze zelf zin in hadden, zonder rekening te houden met haar ; mannen die geen enkele verantwoordelijkheid voor de relatie namen, en bovendien allemaal te veel dronken.
Toen ik haar vroeg naar haar jeugd vertelde zed at ze een zeer dominante vader had die alcolist was, en altijd maandenlang van huis was voor zijn werk. Als hij voor een aantal weken thuis was, domineerde hij het hele gezin. Hij was zeer streng en kleineerde haar en haar broertje voortdurend. Het huwelijk van haar ouders was vol spanningen wat menig keer tot escalaties leidde. Haar moeder stond er met twee kleine kinderen altijd alleen voor. Ik vroeg haar om te proberen zichzelf een aantal weken lang bij al haar gedachten, houdingen, emoties en reacties, zo objectief mogelijk te bestuderen en steeds af te vragen : ‘welke negatieve overtuigingen uit mijn jeugd zouden van invloed kunnen zijn op mijn huidige relaties’ ?

Inzicht

Toen ik haar hier later weer over sprak zei ze dat ze langzaam begon in te zien dat ze in haar hart vond dat ze zelf niks te bieden had. En dat ze steeds mannen uitkoos die op haar vader leken, om alsnog de liefde en waardering van hem te krijgen die ze nooit gehad had. Ze begon zich nu bewust te worden van het feit dat ze steeds maar weer oude patronen aan het herhalen was ; dat haar ervaringen in relaties de spiegel waren van de destructieve emoties en gevoelens van haar innerlijk kind. Door de patronen nu te herkennen en moedig onder ogen te zien, en door steeds maar weer tegen zichzelf te zeggen dat het vasthouden aan deze negatieve ‘conclusies’uit haar jeugd haar niet van dienst waren, werd de herhalingsdwang steeds minder. Ze werd iemand die niet meer ‘per ongeluk’ in bepaalde relaties terechtkwam, maar steeds meer leerde om bewust haar eigen leven te creeeren.
Onze relaties tonen ons innerlijk gevecht om onvoorwaardelijk van onszelf te kunnen houden zoals we werkelijk zijn. Ze zijn een perfecte graadmeter voor het zien hoever het daarmee staat. Daarom hebben onze relaties een sleutelrol in het zuiveren van onszelf ; als we maar bereid zijn om op deze manier naar onze relaties met anderen te kijken. Naarmate je meer van jezelf leert houden, zul je steeds meer in staat zijn om zonder verwijten of schuldgevoelens naar je relaties met anderen te kijken. Door de objectiviteit die je dan verwerft, ben je steeds beter in staat om de barrieres in je relaties te zien als impulsen om steeds meer jezelf te worden.

Magneet

Je relaties vertellen je veel over je tekorten en wat je daaraan zou moeten doen, want je trekt als een magneet ervaringen en mensen naar je toe die overeenkomen met je onbewuste behoeften, verlangens en angsten. Door je problemen in je relaties op je innerlijke, onbewuste strijd te betrekken maak je de weg vrij naar het beter leren kennen van jezelf, en naar groei tussen jou en de ander. Doordat het begrip en de liefde voor jezelf groeien, zul je merken dat je heel anders op allerlei mensen reageert, en zijn daardoor ook op jou ; dat er nieuwe en andere mensen in je leven komen ; en dat fantastische, opwindende en vervullende relaties ook voor jou zijn weggelegd.

Veel mensen maken persoonlijke relaties tot hun levensdoel, en zijn eigenlijk voortdurend op zoek naar liefde ; ze rennen steeds achter liefde aan en meestal ontglipt het ze vervolgens weer. Want het najagen van liefde levert je zelden of nooit de ware partner op. Dat komt omdat je motieven voor het ontvangen van liefde niet zuiver zijn. Vaak denken we : als ik nu maar eenmaal iemand heb die van me houdt, dan zou alles goed zijn, dan krijgt alles weer zin, dan pas zou ik echt gelukkig kunnen zijn. Maar met deze overtuiging vind je nooit de liefde die je zoekt. Als je zo smacht naar liefde betekent dit eigenlijk dat je liefde en waardering van de allerbelangrijkste persoon in je leven mist ; namelijk van jezelf. Zolang je niet genoeg liefde voor jezelf hebt, zul je relaties aangaan waarin de ander jou gelukkig moet maken en jouw innerlijk leemten op moet vullen. Je relaties zullen voor beide partijen onbevredigend zijn, omdat ze gebaseerd zijn op wederzijdse afhankelijkheid.

Door de drang om iemand te willen bezitten, en door naar éénwording met de ander te streven, blokkeer je juist iedere weg naar groei en naar werkelijk contact met de ander. In de romantiek gaar het helemaal niet om de ander. Het gaat om de rol die de ander kan vervullen in jouw geromantiseerde werkelijkheid, waarin de realiteit van de ander al vrij snel een storende factor wordt. Het is houden van iemand om wat je nodig hebt, en niet om wie diegene is. De romantiek vertelt ons daarom heel veel over de liefde voor onszelf en over onze innerlijke verdeeldheid, en wat we daaraan zouden moeten doen.

Vriendschap en liefde

vaste relatieEchte vriendschap en liefde gedijen alleen bij waarheid, bij dat wat is, niet bij wat zou kunnen of zou moeten zijn. Er kan pas echt contact ontstaan als je niet meer in de illusie leeft dat de ander aan jouw behoeften, verwachtingen of ideaalbeeld zou moeten voldoen, en als je niet meer kwaad of verongelijkt bent wanneer dat niet het geval is. Daarom kan er nooit een volwaardige en bevredigende relatie ontstaan als één van de partijen niet bereid is om zichzelf volledig onder ogen te zien. Zolang je nog wegloopt voor je eigen innerlijke werkelijkheid, blijft de kloof tussen jezelf en de ander even groot , en zul je niet in staat zijn om inzicht te krijgen. Je zult dan nog steeds niet zien dat je de ander onbewust eigenlijk gebruikt als een leeg scherm waarop jij al jouw ontbrekende eigenschappen projecteert. Het vermogen om het slechtste in jezelf onder ogen te zien, om je eigen zwakheden en tekortkomingen te aanvaarden, is een voorwaarde om echt te kunnen geven.

Zelfacceptatie en zelfwaardering

Het gebrek aan zelfacceptatie en zelfwaardering zal altijd een onvermijdelijke barrière zijn om de realiteit van de ander open en onbevooroordeeld tegemoet te treden, zonder de vertroebeling van eigen – vaak onbewuste – angsten, verwachtingen en behoeften. Het onderdrukte en niet-erkende deel van je persoonlijkheid zal dan altijd tot uiting komen in de keuze van je relaties. Het is een projectie van je eigen behoeften, ook al ben je je hier vaak niet eens van bewust. Dit maakt een relatie van meet af aan al verwrongen – tenzij je je natuurlijk bewust bent van je projectie. In de meeste gevallen is dit een onbewust proces en daardoor ontstaan er ook zoveel relatieproblemen en moeilijkheden in vriendschappen. Want onbewust kies je een partner om wat je nodig hebt, en niet om de ander werkelijk is. Door je gebrek aan zelfwaardering heb je iemand nodig om je gelukkig te maken, en ontstaat er meteen een emotionele afhankelijkheidspositie : de één heeft de ander nodig en daarom is er al geen sprake van vrije keuze.